Werkwijze: de vier O's staan centraal.

Ik werk volgens de principes van mijn eigen hoogste oriëntatie, zoals ik die heb mogen ontvangen van mijn leermeesters.

Bij hardnekkige patronen/neigingen is een perspectiefverschuiving meestal het enige dat uitkomst kan bieden. Graag zou ik daar met je van gedachten wisselen. Want er zeker een manier.

Het brein is een angstmachine. Het wil geen groei, avontuur. Het wil zekerheid, veiligheid, comfort. Bij iedere grote stap (‘decorwisseling’) zet je brein de paniekknop aan. Maar eigenlijk wil je beide, avontuur en veiligheid. Maar die vlieger gaat niet op. Minder aandacht voor de inhoud van het bewustzijn en meer aandacht voor het bewustzijn zelf (perspectiefverschuiving) is de oplossing.

Luisteren: Hoor wat je mist.

Neem jezelf nooit te serieus. Niemand doet dat.

De tragiek van de mens is dat hij weet dat hij alles is (de totaliteit / het absolute), maar zich voortdurend identificeert met een fragment daarvan (compartimentering). Het fragment is voortdurend -veelal rusteloos- op zoek naar geluk, vervulling, zingeving, etc. en is onderhevig aan de wetten van de dualiteit. Heen en weer, waar geen einde aan komt. Lijden is het gevolg.

Ik-verbetering is niet zelden het herinrichten van je gevangenis. Ken Uzelve is de oplossing.

De bron van ons lijden ligt niet in de omstandigheden van ons leven, maar in onze weerstand daartegen.

Ook zo genoeg van de ‘zweverigheid’ van het dagelijks leven? Ware spiritualiteit is nietsontziend. Veel coaches gaan mee in het verhaal van de coachee (vorm van pleasen). Voor mij geldt ‘durf je in de spiegel te kijken’.

Een echte leider is in ieder geval ‘ein Hoffnungstrager’, een perspectiefbieder. Zonder perspectief is er sprake van stilstaand water, het stinkt en smaakt ook niet.